และตกลงมาบนดาวดวงหนึ่งที่แสนเปลี่ยวเหงา
ซึ่งมีชื่อว่า "ดาวเสร้า"
ผมรวบรวมสิ่งของเท่าที่มีติดตัวมา
ออกเดินสำรวจไปรอบๆดาวที่แปลกตาแห่งนี้
"เกาะดาว" ที่ร้างไร้ซึ่งผู้คนอาศัยอยู่
ผมเดินต่อไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ....
จนในที่สุดก็เจอกับบ้านหลังหนึ่ง
ที่ดูเงียบเหงาราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่เลย
ผมเดินเข้าไปข้างใน
พบว่าบ้านทั้งหลังมีกองหนังสือที่วางกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น
และโต๊ะเขียนหนังสือเก่าๆเพียงหนึ่งตัวเท่านั้น
ผมรู้สึกได้ว่าบ้านหลังนี้ถูกปล่อยทิ้งร้างมาเนิ่นนาน
แต่ก็ให้ความรู้สึกสงบในใจผมอย่างน่าประหลาด
ผู้พเนจรอย่างผมจึงตัดสินใจใช้ที่นี่เป็นที่พักชั่วคราว
เวลาผ่านไป...ความมืดยามค่ำคืนก็เริ่มมาเยือน
...หนังสือมากมายที่วางกองอยู่
ทำให้ผมเกิดความรู้สึกอยากบันทึกเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้
รวมทั้งความทรงจำที่ยังคงค้างติดอยู่ในความรู้สึก
ผมจึงใช้น้ำหมึกและสมุดที่ติดตัวมาด้วย
นั่งลงจดบันทึกที่โต๊ะเก่าๆตัวนั้น
เหตุการณ์แปลกประหลาดในวันนี้
ทำให้หวนนึกย้อนไปถึงเรื่องราวความเป็นมาของตัวผม
ค่อยๆนึก ค่อยๆนึก....
"บทเพลงแห่งความเงียบบรรเลง
ดังก้องขึ้นในสมอง
หมู่มวลนกกู่ร้องในความมืด
ดังก้องกังวาลทั่วไพรสัณฑ์
ใจเยือกเย็นแต่กลับเวียนวน
ดั่งสายน้ำไหล"
เวลาผ่านไป....ดวงตาเริ่มพร่ามัว
สมองก็เริ่มเฉื่อยชา
พลันความรู้สึกก็ดับวูบลง
...................
...........
.....
..
...เขียนคำไม่ตกฟาก โดย "ต้นหอม"
...ประกอบเป็นภาพ โดย "マーモー"